Yasamin üretim sürecine bagimli kilinmasi, bizim kendi üstün irade ve secisimizin sonucu sanmaya pek yatkin oldugumuz o yalnizlik ve yalitilmisligin bir benzerini zaten herkese bir asagilanma olarak tattirmaktadir. Kendi tikel cikarlari söz konusu olunca her bireyin kendini bütün ötekilerden daha iyi saymasi da, baskalarina bütün müsterilerin toplami olarak kendinden daha cok deger vermesi kadar eski bir bilesenidir burjuva ideolojisinin

====================================

Alcakgönüllülük ve tenezzül birdir. Ezilenlerin zaaflarina ayak uydururken, aslinda bu zaaflarda iktidarin önkosulunu onaylamis ve egemenligin uygulanabilmesi icin zorunlu olan kabaligi, duyarsizligi ve siddeti kendimizde de gelistirmis oluruz. Eger bugün tenezzül jesti bir yana birakilmissa ve ortada görünen sadece uyum ve kaynasmaysa, bunun bir tek nedeni vardir: Iktidarin bu kusursuz gizlenisi, yadsidigi sinif iliskisinin daha da amansizca sürmesine hizmet ediyordur.

====================================

Kendi evimizi ev olarak görmemek, orada kendimizi "evimizde" hissetmemek, ahlakin bir parcasidir. Bugün bireyin kendi mülkü karsisinda düstügü zor durumu biraz olsun gösterir bu - hâlâ herhangi bir mülkü kalmissa tabii. Oynamak zorunda oldugumuz oyun sudur: Artik özel mülkiyetin kimseye ait olmadigini, cünkü tüketim mallarinin bu kadar bollastigi kosullarda hic kimsenin bunlarin kisitlanmasi ilkesine tutunmaya hakki olmadigini, ama yine de sirf mülkiyet iliskilerinin körce sürdürülmesine hizmet eden o bagimlilik ve muhtaclik durumuna düsmemek icin bile kisinin bazi seylere sahip olmak zorunda oldugunu görmek ve dile getirmek. Ama bu paradoksun tezinin varacagi yer yikimdir: Nesneler karsisinda, sonunda insanlara da yönelen sevgisiz bir umursamazlik. Antitez ise, telaffuz edildigi anda, rahatsiz bir vicdanla sahip olduklari seylere tutunmak isteyenlerin ideolojisine dönüsür. Yanlis yasam, dogru yasanamaz